archirama.pl

Stadion Allianz Arena w Monachium - Na granicy możliwości

Allianz Arena w Monachium to realizacja pracowni Herzog & de Meuron nie przypominająca żadnego znanego dotąd stadionu. Tym, co najbardziej charakterystyczne jest złożona z modularnych poduszek aktywna elewacja. Pretekstem do tej (kosztownej) zabawy było to, że gospodarzami obiektu są dwa monachijskie kluby. Stadion przybiera barwy tej drużyny, która w danej chwili gra. Podczas innych wydarzeń fasada promieniuje łagodnym białym blaskiem. Światło i kolor oraz dynamiczna bryła dematerializują potężny budynek, a jednocześnie pozwalają od razu odnaleźć go w krajobrazie miasta

Na granicy możliwości - Stadion Allianz Arena w Monachium

Stadion Allianz Arena w Monachium

Fot: z archiwum firm covertex, Siteco oraz archiwum fotograficznego Allianz Arena

Świecąca poduszka

Półprzezroczysta i świecąca „skóra” stadionu Allianz Arena jest jedną z największych konstrukcji membranowych na świecie – ma powierzchnię 66 000 metrów kwadratowych. Projektanci opanowali już tworzenie skomplikowanych geometrycznie membran i zapewnienie odpowiednich warunków akustycznych, termicznych i oświetleniowych wewnątrz osłoniętych nimi budynków. Również zastosowanie folii ETFE do budowy dachu czy elewacji nie stanowi nowości w budownictwie. Jednak dopiero w projekcie monachijskiego stadionu architekci i konstruktorzy napotkali w tak dużej skali jednocześnie wszystkie problemy i zalety związane z użyciem tego materiału. Wytrzymałość, przepuszczalność światła, warunki akustyczne, łączenie folii z konstrukcją nośną – to wszystko zagadnienia, które w projekcie podporządkowano koncepcji skomplikowanej przestrzennie ciągłej powłoki, otulającej stadion.

Zagadnienia projektowe

Projektanci stadionu Allianz Arena stanęli przed trudnym zadaniem spełnienia zarówno wysokich wymagań wobec nowoczesnego obiektu na Puchar Świata, jak i zmierzenia się z legendą stadionu olimpijskiego z 1972 roku, który stał się ikoną współczesnej architektury i jedną z wizytówek miasta. Równowagę pomiędzy inspirującą architekturą, wyrażającą ducha sportu a złożonymi uwarunkowaniami projektowymi, bezpieczeństwa i funkcjonalnymi uzyskano dzięki ścisłej współpracy biur Herzog & de Meuron oraz ArupSport – od opracowania konkursowego po projekty wykonawcze.

Współczesne stadiony stają się skomplikowanymi obiektami, które zapewniają szeroki zakres urządzeń dla kibiców, mediów, graczy i obsługi. Odpowiedni dobór i standard tych urządzeń ma znaczenie dla odbioru przez użytkowników, jednak kluczem do sukcesu stadionu jest zawsze jego serce – widownia.

Zasadniczym celem projektantów było stworzenie wokół trybun ekscytującej i jednocześnie kameralnej atmosfery. Wymagało to odpowiedniego wyważenia pomiędzy takimi czynnikami jak komfort siedzenia, jakość widzenia, odległość widza od pola gry. Niestety, w praktyce te czynniki ze sobą kolidują: można polepszać widoczność zmniejszając głębokość rzędów (pogarszając komfort siedzenia), lub odsuwać widownię od pola gry (pogarszając jakość widzenia).

Widownię Allianz Areny tworzą trzy rzędy trybun uzupełnione nieciągłą lożą, umieszczoną pomiędzy górną krawędzią środkowej, a dolną krawędzią górnej trybuny. Trybuna środkowa jest jednak wyjątkowo duża – może pomieścić wiele miejsc specjalnych w centrum zachodniej części widowni. Jej wielkość i odsunięcie od spodu górnej trybuny pozwoliły wprowadzić dodatkowe kondygnacje użytkowe ponad holem recepcyjnym. W ten sposób za misą widowni powstały trzy (zwykle mieszczą się dwie) kondygnacje użytkowe, generujące dodatkowy przychód, dostępne z poziomu holu. Ma on postać otwartego obejścia, okalającego  podstawę środkowej trybuny, i pełni funkcję „syfonu”, który zasysa tłumy ludzi sprzed wejścia głównego do środka i rozprowadza ich do odpowiednich przejść na misę stadionu.

Widzowie siedzący w dolnych rzędach mają zazwyczaj ograniczoną widoczność boiska – standardy widoczności akceptowalne dla wyższych rzędów, nie wystarczają dla miejsc położonych bliżej linii bramkowej i autowej. Uniknięto tego, podnosząc lekko pierwszy rząd siedzisk i kształtując linię trybun bardziej stromo. Takie usprawnienie ma jednak swój efekt finansowy, ponieważ podniesienie widowni o nawet kilka centymetrów znacząco wpływa na wielkość i całkowite koszty tak dużego stadionu.

Przy projektowaniu stadionu wzięto pod uwagę zmieniające się liczby przedstawicieli mediów i różnorodne wymagania przewidywanych imprez – od meczów Bundesligi po rozgrywki Pucharu Świata. Miejsca prasowe umieszcza się w dolnej części widowni. Każde z nich zajmuje przynajmniej dwa razy większą powierzchnię niż zwykłe, co (szczególnie podczas rozgrywek Pucharu Świata), zwiększa ich udział w całkowitym obłożeniu widowni. Na wczesnym etapie projektowania ustala się też lokalizację kamer TV – zmienną w zależności od rodzaju wydarzenia.

Potoki widzów wprowadzono na stadion po esplanadzie, przekrywającej czterokondygnacyjny parking, do holu recepcyjnego, położonego na wysokości górnej krawędzi dolnych trybun. W ten sposób zmniejszono odległości do pokonania w pionie wewnątrz obiektu – z holu recepcyjnego można dostać się bezpośrednio na dolną i środkową trybunę, rozdzielono przestrzeń komunikacyjną dla widzów od przejść dla graczy, mediów i obsługi technicznej. Uniknięto też realizacji wykopu pod dolną trybunę i płytę boiska.

Ważnym aspektem projektowania stadionów jest optymalizacja poziomów użytkowych w celu zmniejszenia długości biegów schodów ewakuacyjnych oraz zastosowanie schodów łamanych. Dzięki wspomnianemu wprowadzeniu widzów od razu na poziom pomiędzy dolną a środkową trybuną, ewakuacja z tych części widowni odbywa się bezpośrednio do holu głównego. Natomiast zagadnienie ewakuacji  w odniesieniu do trybuny górnej potraktowano indywidualnie – poprzez „trawersujące” schody biegnące po zewnętrznym obwodzie budynku, które jednocześnie nadają fasadzie wyraźną artykulację i wrażenie lekkości przez łagodnie spływające pasy światła.

Razem z geometrią stadionów ewoluuje także oprogramowanie komputerowe służące ich projektowaniu. Oparte na modelowaniu parametrycznym (program microstation, aplikacje Bentley oraz Catia) i wdrożone na potrzeby przemysłu lotniczego, stało się podstawowym narzędziem  innych projektów ArupSport, takich jak nowy Stadion Narodowy i basen olimpijski w Pekinie (na olimpiadę 2008 roku) czy stadion ukraińskiego klubu FC Shaktar na 50 000 miejsc.

System konstrukcyjny stadionu Allianz Arena oparto na wielopiętrowych, żelbetowych pochylonych ramach rozstawionych koncentrycznie co około 8 metrów  wokół płyty boiska. Stabilność układu zapewnia osiem trzonów windowych i schodowych. Misę widowni podzielono na osiem zdylatowanych części, nie tylko ze względu na skalę, lecz również na zakrzywioną formę obiektu. Te czynniki powodują powstanie ogromnych sił o skomplikowanym rozkładzie, związanych ze skurczem i rozszerzalnością temperaturową elementów konstrukcji. Większość konstrukcyjnych robót żelbetowych prowadzono na miejscu – jedynie pochylone kolumny zewnętrzne tworzące zakrzywioną powierzchnię zewnętrzną stadionu wykonano jako strunobetonowe elementy z betonu wirowanego. Prefabrykowane są również stopnie żelbetowe, na których zamontowano siedziska. W projekcie konstrukcji żelbetowej uwzględniono działanie momentów zginających, powstałych wskutek obciążenia, jak i podsysania dachu.

System konstrukcyjny zadaszenia – na kratownicowych wspornikach stalowych – wybrano ze względu na preferencje generalnego wykonawcy (harmonogram robót). W analizach ArupSport wykazano jednak, że można było zaoszczędzić materiał, gdyby przyjęto na przykład wiszącą konstrukcję „szprychową”.
Dla fragmentów ostatecznej bryły budynku – takich jak kaskadowe schody czy narożne trybuny – wykonano modele komputerowe, które pomogły określić ich geometrię i obliczyć rozkład sił konstrukcyjnych. Na tej podstawie wykonano też obliczenia stateczności, geometrii elewacji i fundamentów. Ze względu na złożoność modelu, konieczne było pełne skoordynowanie działań pomiędzy architektem, projektantem konstrukcji i wykonawcą oraz natychmiastowe wprowadzanie zmian ze strony któregoś z nich.

Konstrukcja nośna dachu

Ciągłą „skórę” zadaszenia i elewacji oparto na trzech współpracujących systemach konstrukcyjnych przejmujących obciążenia. Podobnie jak konstrukcja betonowa jest ona zdylatowana na osiem części. Konstrukcję pierwszego rzędu tworzy 48 stalowych wsporników ramowych o wygiętych parabolicznie pasach dolnym i górnym. Ich rozpiętość sięga 62 metrów, a wysokość nad podporami – od 8 do 12 metrów. Różnice te wynikają z nietypowej krzywizny rzutu stadionu i są związane z warunkami widoczności w narożnych partiach trybun. Każdy ze wsporników oparto na dwóch parach podpór – dwóch przednich (ściskanych) i dwóch tylnych (rozciąganych). Podpory przednie mają postać przegubów przejmujących nacisk 5000 kN, wykonanych z zastosowaniem łożysk kulowych (Maurer & Söhne). Podpory tylne przejmują siły rozciągające do 3300 kN. Aby zapewnić równomierny rozkład obciążeń w obu podporach ściskanych, wprowadzono w ich osiach dodatkową pionową kratownicę obwodową. Dodatkowe usztywnienie zapewniają stężenia przekątniowe pomiędzy kratownicami i poziome skratowania wiatrowe.

Konstrukcja poszycia dachu

Na kratownicach oparto system profili stalowych tworzących ruszt, w którego romboidalnych polach zamontowano poduszki ETFE. Istotnym problemem projektowym było jego związanie z konstrukcją pierwszego rzędu. Należało uwzględnić założenie architektoniczne stanowiące, że ewentualne przeguby pomiędzy elementami rusztu mają być niewidoczne. Dodatkowe problemy powodował statycznie niekorzystny kształt pól konstrukcji – romboidalny, z długimi przekątnymi i ostrymi kątami, mający zawsze małą sztywność. Poduszki z ETFE uniemożliwiały wprowadzenie usztywnienia wzdłuż krótszej przekątnej. Należało też uwzględnić małą nośność konstrukcji poszycia, wykonanej ze smukłych profili o przekroju 180 x 180 mm. Ostatecznie projektanci z biura
Sailer Stepan und Partner zaproponowali połączenie obu konstrukcji za pomocą pionowych prętów zakończonych przegubami. Umożliwiają one niezależne przemieszczenia konstrukcji poszycia względem konstrukcji wsporczej (gdy powstaną naprężenia wywołane zmianami temperatury), podczas gdy pręty tworzące ruszt poszycia są ze sobą sztywno powiązane. W celu zmniejszenia przemieszczeń względnych, trzy obwodowe rzędy pól zostały wzmocnione 96 przekątniowymi prętami amortyzującymi. Ich sztywność została tak dobrana, by mogły zapewnić zarówno odpowiednie podparcie, jak i były wystarczająco elastyczne przy ekspansji temperaturowej.

Ponieważ ostateczna postać zadaszenia to powłoka pozbawiona środka (otwór nad boiskiem), tylko dokładna koordynacja faz budowy z rozbiórką tymczasowych elementów wsporczych gwarantowały stateczność konstrukcji. Stabilność zapewniły jej jednak dopiero ostatnie elementy, które związały zadaszenie w jedną współpracującą całość.

Konstrukcja poszycia elewacji

Konstrukcja elewacji jest niezależna od dachu, ale zbudowana do niego analogicznie. Ma ona formę romboidalnego rusztu prostokątnych profili (biegnących poziomo i skośnie) o przekroju 120 x 220 mm i zmiennej grubości ścianek. W celu zmniejszenia radialnych deformacji spowodowanych obwodowym rozszerzaniem temperaturowym (konstrukcja jest pozbawiona przegubów) na każdym skrzyżowaniu pręta poziomego ze skośnym wprowadzono pręty, których budowa pozwala na minimalne przesunięcia poziome – w porozumieniu z wykonawcą membrany ustalono je na 13 mm w obu kierunkach. Pręty te stanowią mocowanie rusztu do czoła żelbetowych belek wspornikowych konstrukcji stadionu. W miejscach przechodzenia kaskadowych klatek schodowych i w innych otwarciach, rozcinających konstrukcję żelbetową po obwodzie, zastosowano belki okrężne, przejmujące ciężar elewacji.

Dobór materiału


Pneumatyczną „skórę” stadionu Allianz Arena tworzy 2874 romboidalnych poduszek o wymiarach od 2 x 7 do 5 x 17 metrów, wykonanych z folii ETFE – termoplastycznego tworzywa, kopolimeru etylenu i tetrafluoroetylenu. Nie stanowi ona przegrody termicznej, jednak chroni wnętrze przed deszczem, śniegiem i wiatrem. Pomieszczenia ogrzewane mają swoje własne szklane ściany zewnętrzne, schowane za elewacją.

W momencie, gdy Herzog & de Meuron wygrali konkurs, rodzaj materiału na elewację nie był jeszcze ustalony. Dwoma zasadniczymi argumentami przemawiającymi za zastosowaniem ETFE były: elastyczność materiału ułatwiająca projektowanie bryły oraz przewidywane niższe koszty eksploatacji płyty boiskowej (ponieważ folia ta przepuszcza wszystkie długości fal światła naturalnego i promieniowanie UV, nie trzeba będzie wymieniać trawników). Przepuszczalność UV gwarantuje również odporność materiału na to promieniowanie. Co więcej, ETFE można poddać całkowitemu recyklingowi, co było ważnym aspektem proekologicznym.

Ponieważ nie ma określonych wymagań odnośnie do stosowania ETFE jako materiału budowlanego, należy pozyskać aprobaty techniczne dla każdego projektu osobno.

Testy ogniowe potwierdziły, że można stosować ETFE nawet na fasady – materiał topi się przy 275 oC i nie opada w formie płynnej na ludzi poniżej, jego parametry odpowiadają wymaganiom normy DIN 4102 dla materiałów trudnopalnych (B1).

Aby nadać fasadzie półprzezroczystość, wykonano nadruk kropkami o różnym stopniu intensywności na  przezroczystej folii. Po stronie południowej zamontowano folię przezroczystą bez nadruku, by nie powodować zacieniania płyty stadionu. 24 pola pozostawiono bez poduszek dla zapewnienia wentylacji. Nad trybunami, od spodu konstrukcji stalowej, podwieszono ruchome zasłony, które poprawiają warunki akustyczne wnętrza stadionu.

Konstrukcja pneumatyczna

Inżynierowie z firmy covertex zaprojektowali specjalny system mocowania, którego elementy wykonywano już na etapie produkcji „poduszek”. Krawędź każdej z nich wciśnięto w profil EPDM, ściśnięty następnie szyną aluminiową, mocowaną do konstrukcji stalowej.

Ekspansja termiczna materiałów tworzących zadaszenie i elewację jest w różnorodny sposób przejmowana przez obie konstrukcje: monolityczny dach może swobodnie rozszerzać się względem konstrukcji wsporczej niezależnie od fasady. Fasada z kolei przejmuje wszelkie ruchy termiczne poprzez liczne punktowe złącza kompensacyjne. Szyna aluminiowa, wzmacniająca poduszki po obwodzie, jest tak skonstruowana, że przejmuje naprężenia termiczne materiału – powstające przemieszczenia dochodzą do kilkunastu centymetrów. Folie ETFE wykazują daleko mniejszą odporność na rozrywanie niż membrany powlekane – praktycznie najwyżej 3 do 5 kN/m. To ogranicza rozpiętość poduszek do około 5 metrów. Materiał ten jest jednak odporny na grad, a małe uszkodzenia można naprawiać na miejscu specjalną folią samoprzylepną.



Dwanaście central wentylacyjnych utrzymuje wewnątrz poduszek ciśnienie na poziomie 3 milibarów (300 paskali, czyli 0,3 kN/m) i zwiększa je w zależności od naporu wiatru i śniegu do 8 milibarów. Powietrze jest wstępnie osuszane, by możliwie zmniejszyć ilość wilgoci wewnątrz poduszek.

Awaryjny spust wody wyklucza przeciążanie folii w (mało prawdopodobnym) przypadku zassania wody do wnętrza poduszki.

Automatyczne wycinanie kształtów poduszek

Niemal 3000 poduszek, 1500 różnych kształtów, ale opartych na stałej zasadzie romboidalnych pól wypełnienia, stanowiły punkt wyjścia do zautomatyzowania procesu wycinania poduszek.
Po dokładnym określeniu przekroju mocowania obrzeżnego, w covertex założono centralną bazę danych opartą na przestrzennym modelu „skóry”, dostarczonym przez architektów. Zawierała ona 700 000 detali geometrii, szwów, otworów wentylacyjnych i spustów wody. Na podstawie tych danych określano kształt i format każdego płata folii. Korzystająca z modelu komputerowego wycinarka przygotowywała nie tylko same elementy membrany, lecz również wycinała otwory wentylacyjne i drenażowe oraz nadrukowywała informacje o wykonaniu konkretnej poduszki i sposobie jej montażu. Z tak przygotowanych elementów każda poduszka była ręcznie składana w warsztacie i montowana na budowie. Ręcznie wykonano również poduszkę okalającą okap zadaszenia nad płytą boiska – złączono ją z czterech sekcji sześćdziesięciometrowej długości.

Budowa elewacji trwała 11 miesięcy, dziennie montowano do 40 poduszek.

Stadion Allianz Arena najbardziej spektakularnie wygląda po zmierzchu, gdy jego fasada mieni się kolorami aktualnie grających gospodarzy (czerwień i niebieski dla klubów TSV Monachium i Bayern Monachium, biel dla pozostałych meczów). Spośród wszystkich poduszek, tworzących elewację podświetlanych jest dolne 11 rzędów – a więc 1058 pól. Poza jednokolorowym oświetleniem możliwe są dwukolorowe paski lub kratka. Choć koncepcja wydaje się prosta, jej realizacja wymagała przeanalizowania wielu aspektów technicznych.

Początkowo do podświetlania elewacji przewidziano zastosowanie różnobarwnych świetlówek, jednak ich kolory nie odpowiadały dokładnie barwom obu monachijskich klubów. Zmuszałoby to do zastosowania dla każdej z nich oddzielnego luminoforu (substancja pokrywająca wnętrze szklanej rury) i reflektora, odpowiednio modyfikujących barwę światła. Dlatego szukano możliwości zamontowania lamp o kolorach klubowych, wykonanych na zamówienie, jednak to rozwiązanie okazało się najdroższe, poza tym utrudniałoby wymianę i dobór nowych lamp po latach.



Siteco wprowadziło więc ekonomicznie i eksploatacyjnie najkorzystniejsze rozwiązanie – kasetę z trzema rzędami standardowych świetlówek 58 W, przykrytą szybą pleksiglasową jako filtrem koloru. Szybę pokryto dwoma paskami: niebieskim i czerwonym, pozostawiając szerokość jednego paska przezroczystą. Było to możliwe dzięki specjalnemu ustawieniu maszyny tłoczącej. Skład granulatów akrylowych barwiących paski był testowany, dopóki barwa świecenia lamp w połączeniu z barwą materiału elewacji nie zaczęły odpowiadać wymaganemu efektowi kolorystycznemu. Zastosowanie wypróbowanych granulatów pozwoliło udzielić gwarancji na zachowanie odporności koloru na działanie UV.

Specjalnie zaprojektowane reflektory i ułożenie lamp zapewniają równomierne rozprowadzenie oświetlenia na powierzchni poduszki i niewidoczność lamp z określonych punktów stadionu (Business Club, zewnętrzne loggie). Luminancja powierzchni pól została tak dobrana, by nie oślepiać przejeżdżających w pobliżu stadionu kierowców: dla pól białych nie więcej niż 50 cd/m2, dla pól czerwonych i niebieskich – nie więcej niż 10 cd/m2.

W celu ułatwienia serwisowania zastosowano dostępne z wnętrza budynku kasety o pojemności 6 jarzeniówek (2 x 3), o łącznej długości 3,5 metra, zawieszone na tylko dwóch zawiesiach (co ułatwiło montaż). Ich pokrywę daje się łatwo zdejmować (mocowanie na dwa klipsy). Budowa kaset pozwala też na dwukrotne zmniejszenie długości kabli sterujących elektroniką. Wbudowana jednostka sterująca umożliwia natychmiastowe włączenie, wyłączenie lub zmianę oświetlenia – bez mrugania, co ma zasadnicze znaczenie dla dynamiki zmian oświetlenia całej „skóry” stadionu. Fasada i elementy oświetleniowe składają się z komponentów o niskiej palności (kasety ze stali galwanizowanej zamiast plastiku) – niskie całkowite obciążenie ogniowe potwierdzono doświadczalnie, a konstrukcja fasady i oświetlenia jako system zostały nagrodzone nagrodą Deutsche Brandschutzpreis.


Stadion Allianz Arena, Monachium-Fröttmaning
Autorzy: Herzog & de Meuron, zespół projektowy: Patrick Ambrosetti, Andreas Beier, Felix Beyreuther, Sven Bietau, Jean-Claude Cadalbert, Georgios Chaitidis, Gregor Dietrich, Alex Fhtenakis, Katja Fiebrandt, Eric Frisch, Martin Fröhlisch, Harry Gugger, Hans Gruber, Markus Haberstroh, Niko Happ, Roman Harbaum, Jacques Herzog, Claudia von Hessert, Robbert Hösl, Tim Hupe, Uta Kamps, Philipp Kim, Sebastian Koch, Sebastian Massmann, Christoph Mauz, Gabi Mazza, Kai Merkert, Pierre de Meuron, Bea Noves Salto, Matthias Pektor, Jan-Frederik Peters, Catherine Preiswerk, Daniel Pokora, Daniel Reisch, Christoph Röttinger, Roland Rossmaier, Philipp Schaerer, Christoph Schuchardt, Christian Schüchle, Beate Semprich, Elia Spandri, Daniel Tobler, Tobias Winkelmann, Christian Zerreis
Współpraca: ArupSport, zespół projektowy: Jay Parrish, Eugene Uys, Roland Reinardy
Konstrukcja: ArupSport Arup Germany, Sailer Stepan Partner, Monachium, Kling Consult, Krumbach , Walter Mory Maier, Bazylea, IB Haringer, Monachium
Fasada: R+R Fuchs, Engineering & Design GbR
Instalacje: TGA Consulting
Komunikacja: Kling Consult
Oświetlenie: Werning Tropp Schmidt
Inwestor: Allianz-Arena – München Stadion GmbH
Generalny wykonawca: Alpine Bau Deutschland GmbH
Realizacja fasady: covertex GmbH
General planning: HVB Immobilien AG
Powierzchnia zabudowy: 37 600 m2
Powierzchnia użytkowa: 171 000 m2
Pojemność:
66 000 miejsc siedzących zadaszonych, w tym:
dolna trybuna: 20 000 miejsc
środkowa trbuna: 24 000 miejsc
górna trybuna: 22 000 miejsc
10 000 miejsc stojących
2 200 miejsc w klasie Biznes
400 miejsc prasowych
1374 miejsc w 106 lożach
165 miejsc specjalnych dla niepełnosrawnych
Liczba miejsc parkingowych:
9 800 miejsc w czterokondygnacyjnym parkingu pod esplanadą
1200 miejsc na dwóch dolnych kondygnacjach stadionu
350 miejsc dla autobusów
130 miejsc dla niepełnosprawnych
Projekt: 2002
Realizacja: 2002-2005
Koszt realizacji: 340 milionów Euro

Źródło: "Architektura-murator"01/2006
Autor: Karl-Fritz Roll, Roland Reinardy, Rudolf Findeiss, Walter Zettlitzer
Zdjęcia: z archiwum firm covertex, Siteco oraz archiwum fotograficznego Allianz Arena
Data publikacji: 8.03.2012 09:17

Dział Architektura wprowadzi Cię w wyjątkowy świat budynków oraz rozwiązań architektonicznych. Architektura w Polsce i na świecie. Dowiesz się, jakie inwestycje architektoniczne planowane są w rodzimych miastach. Dział Architektura przybliży Ci obrazy poszczególnych miast kraju oraz świata. To tu znajdują się aktualności związane z lokalizacją obiektów sportowych oraz ich konstrukcją. Specjaliści z działu Architektura zwrócą uwagę na niecodzienne budowle, bryły architektoniczne oraz funkcjonalne rozwiązania. Możesz znaleźć tu również ekskluzywne budowle: architektura, która na pewno zwróci Twoją uwagę. W dziale Architektura znajdziesz znajdziesz informacje na temat architektów, biur projektowych, najnowszych realizacji, a także ajniki aranżacji ogrodu, aby przykuwał uwagę przybywających gości. Możesz liczyć także na przegląd zabytków, które być może wskażą Ci kierunek wakacyjnych eskapad. Zajrzyj do działu Architektura, a na pewno nie pożałujesz!